Hyperdrive

Εδώ και καιρό,πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται τί πραγματικά έχω καταφέρει στην ζωή μου.
Όταν ξεκίνησα το βλογ αυτό,πριν τέσσερα χρόνια,ήμουν στην τρίτη λυκείου.Από τότε,έχω μυηθεί στην φοιτητική ζωή,κοντεύω να κατακτήσω και το πολυπόθητο πτυχίο.Μάλωσα με φίλους,χώρισα με τον γκόμενο,τα ξαναβρήκα με τον γκόμενο.Τα ξαναβρήκα με φίλους,με άλλους μιλάμε,με άλλους ένα γεια.Ντάξει,φυσική εξέλιξη το λέω.
Πήγα Γαλλία για μια τρέλα και γύρισα.Ξαναμάλωσα,ξαναβρήκα.Άρχισα και να περιφέρομαι πιο συστηματικά στην σχολή.Πήγα Λυών για ένα εξάμηνο και γύρισα.Πέρασα ένα μέτριο καλοκαίρι και τώρα να'μαι.Πέμπτο έτος στην Θεσσαλονίκη,εξεταστική  Σεπτέμβρη (οειφξεριφσκαξδηθδιηε).Κι αντί να διαβάζω σημασιολογία και Gerard de Nerval,διάβασα τα παλιά μου ποστ και μου ρθε πάλι αυτή η σκέψη.Γενικά αρνούμαι να καταλάβω τι ακριβώς έχω καταφέρει κι αν όντως έχω πάει ένα βήμα παρακάτω γενικά σαν άνθρωπος.Ναι ξέρω παπαριές.
Αλλά ρε παιδί μου,βλέπω ανθρώπους (φίλους και μη) που στα τόσα λίγα χρόνια έχουν ξεπεράσει τον εαυτό τους τον ίδιο.Τον Αύγουστο βγήκα μ'έναν φίλο.Και κάτι που θύμησε τον τότε εαυτό του,τον έφερε σε σύγχιση κι άρχισε να λέει "ούτε να τα σκέφτομαι,πάει αυτό,έχω προχωρήσει".Για μια στιγμή ζήλεψα.Μετά χάρηκα γι αυτόν.Και μετά άρχισα ν'αναρωτιέμαι.Εγώ τί σκατά έχω κάνει σαν ύπαρξη;Όλοι αυτοί το είχαν ανάγκη,εγώ όχι;

ΠΟΣΟ εγωίστρια είσαι μωρή μαλάκω πια.

Που θέλω να καταλήξω.
Διαβάζοντας όλα αυτά που έχω γράψει (γκρίνια γκρίνια βρισίδια χωρίς λόγο και πάλι γκρίνια χωρίς έλεος) συνειδητοποίησα ότι κάτι έχω κάνει κι εγώ.Καμία δραματική αλλαγή βέβαια,αλλά τουλάχιστον σταμάτησα να ρίχνω το φταίξιμο στους άλλους.Ένα βήμα δεν είναι κι αυτό;Η απόδοχή του προβλήματος κι έτσι.Ξαφνικά νιώθω λίγο πιο ώριμη (σαν ροδάκινο).Λίγο πιο σταθερή.Λιγότερο χαμένη.

Κι είμαι πολύ περήφανη γι αυτό.

Προσεχώς

Είχα μια μελαγχολία σήμερα.Έφυγε ο Αλέξης,πλησιάζουν κι οι μέρες που θα φύγω από εδώ..Ε δε θέλει και πολύ.Καθώς χάζευα φωτογραφίες από διάφορους φίλους,σκεφτόμουν "οοουφ λείπει κάτι.Θα γίνουμε ποτέ έτσι;".

Οι φωτογραφίες στα λιμάνια,λιώμα απ'τις μπύρες,με βουρκωμένα μάτια απ'τα γέλια,τελείως χύμα ρε παιδί μου.Και μετά σκέφτηκα ότι κάτι κάνω.ότι είμαι στον δρόμο.Ότι προχωράει .Θα γίνουν όλα αυτά.Τα βλέπω!! :)
Λίγο παραπάνω υπομονή θέλει.

http://www.youtube.com/watch?v=VBaVlDIMKCU&ob=av2e

Κοίτα,εγώ.

Όταν με πιάνουν οι πολύ μαύρες μου,λέω διάφορα στον εαυτό μου.Κι άλλα διάφορα,τα σκέφτομαι απλά.Δεν τολμώ να τα πω και δυνατά.Το θέμα ξέρεις ποιο είναι;
Ότι δεν ξέρω αν τα κάνω όλα αυτά γιατί πραγματικά τα πιστεύω ή αν είναι ένας περίεργος τρόπος για να με τρομάξω.
'γεια μας,όπως και να χει.

Ring

Ξέρω ότι το ήθελα πολύ.Αλλά,στ'ορκίζομαι μερικές φορές νιώθω ότι πνίγομαι.Ότι κάτι καίει σ'εκείνο το σημείο.Και θέλω τόσο πολύ να το βγάλω.
Ή μήπως δεν θέλω;
Και που το'χω,δεν συμβολίζει κάτι εδώ και καιρό.
Μπορώ απλά να το γυαλίσω.Να το πάω για επισκευή.
Ίσως τότε,να κάνει τη δουλειά του.
Ίσως τότε,να μη με καίει.

ΜcFly-All about you

Μ'αυτούς όταν ήμανε παιδούλα,είχα έρωτα.Ανεπανάληπτο,σαν κι αυτόνα του Βοσκόπουλου.

Είχα γεμίσει ολόκληρο το δωμάτιο με αφίσες,αποκόμματα,μόλις είχα αρχίσει να χρησιμόποιω και το ίντερνετ(ναι,για τόσο παλιά μιλάμε :Ρ).Κατέβαζα συνεχώς όιτι βιντεάκι τους κυκλοφορούσε απτο D...x...Δε θυμάμαι πως λέγεται.Κανονική γκρούπι,αγόραζα αγγλικά περιοδικά,διάβαζα συνεντεύξεις κι ονειρευόμουν ότι κάπως κάποτε θα παντρευόμουν τον κιθαρίστα-τραγουδιστή τους,τον Danny.Μαλακίες λέω.Ήξερα ακριβώς το που και το πως θα τον παντρευόμουνα.Θα πήγαινα σε μια συναυλία τους φορώντας μπλούζα με τον Bruce Springsteen και μετά θα κάναμε σεχ στα καμαρίνια και θα μενα έγκυος.(Μιλάμε για τόνους εξυπνάδας,από μωρό!)

Αλλά δεν έφταιγα κι εγώ,εντάξει;

Απλά ήταν πολύ κιουτ.Και τα λεγε και πολύ ωραία.Κοιμόμουν αγκαλιά με μια συγκεκριμένη του συνέντευξη κι όταν την έχασα ήμουν σαν Μαρινέλλα στο "άνοιξε πέτρα".

Ξέρω όλα τα τραγούδια τους απέξω αλλά τους ακούω πολύ σπάνια.Όταν τους θυμηθώ όμως κι ειδικά αυτό το τραγούδι,χαμογελώ για ώρες.

(Δεν θα πάω σε καμιά συναυλία τους;Το καλό που του θέλω να μην έχει αδύναμο σπέρμα)

McFly

Σα ν'ακούω την μάνα μου."Τέτοια βλαμένη είσαι κι εσύ".

Καλή χρονιά.

Esta noche,bailamos.

Γύρω στα Χριστούγεννα μου δείχνει η Ελίνα ένα βίντεο από μια γαλλική ροκ όπερα.Εξαιρετική παραγωγή,μουσική,απίθανα κοστούμια και φοβερές χορογραφίες.(για τους πρωταγωνιστές ούτε λόγος).Με τη σειρά μου το δείχνω στη Χρύσα.Και αυτό ήταν η αρχή.

Αρχίσαμε να έχουμε σκέψεις για ταξίδι στο Παρίσι,αλλά καμιά δεν το έλεγε.

Έτσι λοιπόν,μια μέρα που χαζεύαμε διαμερίσματα και ξενοδοχεία,βρίσκουμε ένα πανέμορφο στο διαμέρισμα 4 του Παρισιού."Ας το κλείσουμε" είπα για πλάκα και μέσα στο Πάσχα είχαμε κλείσει ήδη τα εισητήρια της όπερας.Ενθουσιασμένες αρχίζουμε και κάνουμε σχέδια και ψάχνουμε τρόπους για να μαζέψουμε χρήματα.

Αποφασίζω λοιπόν,μέχρι το Νοέμβρη να μην κάνω ψώνια,να μην πάω διακοπές/σινεμά και φυσικα συναυλίες,έτσι ώστε να μπορέσουμε να κλείσουμε και τα αεροπορικά.

-ενός λεπτού σιγή(ακόμη και τσιγάρο θα ταίριαζε)-

Είναι αυτό που λένε όλοι κι εγώ σνομπάρω (ως υπεράνθρωπος)."Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια,ο Θεός γελάει".Πάντα πίστευα πως ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει τα πάντα αρκεί να το βάλει στο τούτο του και να προσπαθήσει.

Εσύ είσαι που το λες;

Μέσα στη χρονιά ήρθαν και πρόκειται να ρθουν μπάντες και καλλιτέχνες που περιμένω αιώνες.Με πρώτους και καλύτερους τους Metallica.Toυς έχεις ξαναδεί θα μου πεις και θα σε βρίσω κιόλας.Οι συναυλίες τους είναι σαν τα επεισόδια του Σεξ ιν δε σίτι.Όσες επαναλήψεις και να παίξει ο άλφα,εγώ πάλι θα το βλέπω.Metallica λοιπόν στο σόνισφερ με άλλα τεράστια ονόματα της μέταλ σκηνής στις 24/6.Εκτός από αυτούς οι Rammstein,Aerosmith,Bob Dylan,69 Eyes,Epica (στους οποίους πήγα με την ευγενική χορηγεία της Χρύσας),Pink Martini,Placebo,Anathema,Porcupine tree κι άλλοι πολλοί.

Το χειρότερο είναι στις 24/11 (τι στο διάλο παίζει με το 24;).

Θα το πω με μια ανάσα ,γιατί τσούζει.

ΈρχεταικιοΕνρίκεΙγκλέσιας.

Σύμπαν καλό μου,τράβα πηδήξου να γίνει το τέτοιο σου πηγάδι να πέσει η Σαμάρα μέσα!

Μου φαίνεται τραγικά ειρωνικό τ'ότι θα ρθει ΚΑΙ ο Ιγκλέσιας.Είναι κάτι που συζητούσαμε κιόλας με τη Γιολάντα,ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ρθει,αφού το κοινό του εδώ δεν είναι και πολύ μεγάλο.Και νταξ,μπορεί να ακούγεται γελοίο το να τσατίζομαι και να στεναχωριέμαι γι αυτόν,αλλά ρε πούστη μου,τον ακούω από τότε που εμφανίστηκε κι είμαι φανατική θαυμάστρια.Και μου ρχεται όταν εγώ κάνω οικονομίες;Ε γαμήσου ρε σύμπαν δηλαδή.

Πάνω που κανόνισα να κάνω το ταξίδι που ονειρεύομαι εδώ και πόσα χρόνια!

Πφφφ.Τους μετάλικα τους έχασα.(τονίζω αυτούς γιατί είναι η πιο σημαντική μπάντα για μένα.)Το Παρίσι δε το χάνω.Ούτε Τον Ενρίκε.ΑΚΟΥΣ;Ακούω να λες,πουτανάκι.

Κι αυτό το άζμα με πολλή αγάπη αφιερωμένο στον Κοέλο και στο σύμπαν.